911

Porsche 911 classic

Pod koniec lat 50-tych model 356 stawał się coraz mniej konkurencyjny na tle konkurentów, dlatego kierownictwo firmy, na czele z Ferrym Porsche, podjęło decyzję o rozpoczęciu prac nad następcą. Życzeniem Ferryego było, aby nowy model był szybszy i bardziej komfortowy od poprzednika, oraz żeby miał przestronniejsze wnętrze oraz bagażnik. Pierwsze szkice autorstwa Ferdynanda Alexandra "Butziego" (syna Ferryego) powstały w 1959 roku. Prezentacja gotowego modelu miała miejsce na Frankfurt Motor Show w 1963 roku. Pierwotnie auto oznaczone było symbolem 901, lecz wkrótce po prezentacji Peugeot oprotestował tą nazwę z uwagi na podobieństwo do systemu nazewnictwa stosowanego przez tego francuskiego producenta. Dlatego też Porsche zdecydowało o zmianie nazwy na 911 (ostatecznie powstały 82 egzemplarze oznaczone jako 901). Produkcję seryjną rozpoczęto we wrześniu 1964 roku.

Pierwsza 911 wyposażona została w 6-cylindrowy silnik w układzie bokser, o pojemności 2.0 l., generujący 130 KM. Podobnie jak w 356, tak i tu chłodzony powietrzem silnik został umieszczony za tylną osią. W 1965 roku zakończono produkcję modelu 356, jednak z uwagi na ciągłe zainteresowanie modelem tańszym od 911 zdecydowano się wypuścić na rynek wersję oznaczoną symbolem 912. Mówiąc najprościej była to 911-stka z 4-cylindrowym silnikiem pochodzącym z 356 (bokser 1.6 l. , 90 KM). Korzystając z 912-stki, Sobiesław Zasada zdobył tytuł Rajdowego Mistrza Europy w 1967 roku (w sezonie tym korzystał także z Porsche 911S i Lancii Fulvia HF). Model 912 produkowano do 1969 roku. W 1976 na rynku amerykańskim pojawiła się krótka seria oznaczona 912E, wprowadzona by wypełnić lukę po wycofaniu z rynku modelu 914, a przed wprowadzeniem na rynek innego "taniego" Porsche - modelu 924. 912E wyposażona była w 2-litrowy, 4-cylindrowy silnik pochodzący z palety Volkswagena (jednostka ta była montowana w końcowej serii modelu 914).

Wracając do 911 - w 1966 roku zaprezentowano wersję 911S, charakteryzującą się mocniejszym silnikiem (160 KM). Wtedy też w ofercie pojawiły się 5-ramienne felgi aluminiowe firmy Fuchs, tak charakterystyczne dla 911-stek z tego okresu. Rok później na rynek wprowadzono wersję 911 Targa. Nazwa "Targa" pochodzi od rajdu Targa Florio rozgrywanego na Sycylii, w którym Porsche odnosiło znakomite sukcesy (11 zwycięstw w okresie 1955-1973). 911 Targa nie była jednak wersją rajdową. Charakteryzowała się ściąganymi panelami dachowymi, co w połączeniu z demontowaną tylną szybą stanowiło namiastkę kabrioletu.

W tym samym roku wprowadzono wersję 911T o mocy 110 KM, która była najsłabszą, bazową wersją 911 (i tym samym przyczyniła się do wycofania z produkcji 912). Dotychczasowa wersja 911 o mocy 130 KM zyskała oznaczenie 911L. Również w 1967 roku światło dzienne ujrzała wersja 911R, będąca praprzodkiem dzisiejszych wersji GT3 RS. 911R ważyła jedynie 850 kg, co przy silniku dysponującym mocą 210 KM (poj. 2.0 l.) gwarantowało rewelacyjne osiągi. Niską masę osiągnięto m.in. dzięki aluminiowym panelom nadwozia. Produkcję ograniczono do 20 egzemplarzy (plus 4 prototypy).

W 1969 roku przedstawiono tzw. "Serię B". Najważniejszą modyfikacją, która objęła wszystkie wersje, było zwiększenie rozstawu osi z 2211 mm do 2268 mm co miało poprawić prowadzenie samochodu (wcześniej narzekano na bardzo nerwowe zachowanie w zakrętach). Całkowita długość nadwozia nie uległa zmianie. Pojawiła się nowa wersja - 911E (moc 155 KM), plasująca się w gamie pomiędzy 911L a 911S. Wprowadzono również wersję Sportomatic wyposażoną w półautomatyczną, 4-biegową skrzynię biegów (dostępna jako opcja).

Rok później pojemność silników wzrosła do 2.2 l. i co za tym idzie wzrosła też ich moc. Wersje S i E wyposażone były we wtrysk paliwa. W 1972 roku po raz kolejny zwiększono pojemność silników, tym razem do 2.4 litra (dokładnie do 2341 ccm). Wraz ze wzrostem mocy silników (moc wynosiła od 130 do 190 KM), wzmocniono także układ transmisyjny stosując skrzynię typu 915 wywodzącą się z wyścigowego modelu 908.

Flagową wersję 911S wyposażono w niewielki spoiler pod przednim zderzakiem, poprawiający stabilność auta przy dużych prędkościach. Na początku lat 70-tych Porsche chciało rywalizować w sportach motorowych w Grupie 4, a zgodnie z przepisami homologacyjnymi, producent był zobowiązany do wypuszczenia na rynek przynajmniej 500 sztuk modelu bazowego. Tak też powstał model 911 Carrera RS, jak się uważa, jedna z najlepszych wersji 911 w historii. Nazwa "Carrera" nawiązywała do sukcesów odnoszonych przez Porsche w latach 50-tych w meksykańskich wyścigach Carrera Panamericana. W porównaniu do standardowej wersji 911S, Carrera RS posiadała większy, 2.7 litrowy silnik o mocy 210 KM (oczywiście 6 cylindrowy w układzie bokser), wzmocnione zawieszenie, tylny spoiler (tzw. "ducktail"), mocniejsze hamulce i szersze tylne koła. W standardowej wersji RS Touring masa wynosiła 1075 kg, a w wersji Sport Lightweight około 100 kg mniej. Ostatecznie w latach 1972-1974 wyprodukowano 1580 egzemplarzy 911 Carrera 2.7 RS (w tym 49 sztuk z silnikiem o pojemności 2808 ccm i mocy 300 KM). W 1974 roku Porsche stworzyło wersję Carrera RS 3.0 wyposażoną we wtrysk paliwa K-Jetronic firmy Bosch, i dysponującą mocą 230 KM. Cena tego modelu była blisko dwukrotnie wyższa niż w przypadku Carrery 2.7 RS, jednak oferowała jeszcze lepsze przygotowanie do sportu. Nadwozie było praktycznie bliźniacze z tym z wyścigowej wersji Carrera RSR. Hamulce pochodziły z modelu 917. Masa wynosiła jedynie ok. 900 kg.

Wersje Carrera RSR 3.0 i Carrera RSR Turbo (wersja RSR Turbo wyposażona była w turbodoładowany silnik o pojemności 2.1 litra) to modele stricte wyścigowe. Zostały sprzedane zespołom wyścigowym i odnosiły wiele sukcesów w połowie lat 70-tych (m.in. RSR Turbo zajęło drugie miejsce w 24 godzinnym wyścigu LeMans w 1974 roku). W 1974 roku modele "cywilne" przeszły kolejną modernizację. Pojemność silnika wzrosła do 2687 ccm (2.7 litra). Wersje 911 i 911S wyposażono we wtrysk paliwa K-Jetronic CIS. Zmiany w wyglądzie objęły przede wszystkim zderzaki, które powiększono by spełniały wyśrubowane, amerykańskie normy dotyczące zderzeń przy małych prędkościach. W ofercie pojawiła się wersja Carrera 2.7, wywodząca się bezpośrednio z Carrery 2.7 RS z roku 1973.

Także w 1974 roku na rynek wprowadzono wersję 911 Turbo. Model miał oznaczenie typoszeregowe 930 i np. na rynku amerykańskim występował pod taką nazwą, a nie jako 911. W stosunku do standardowych wersji 911, wersja Turbo miała poszerzone nadwozie by pomieścić szersze tylne koła, oraz duży, tylny spoiler (nazywany "whale tail"). 930-stka początkowo była wyposażona w 3 litrowy silnik o mocy 260 KM. Napęd był przekazywany za pośrednictwem 4-biegowej, manualnej skrzyni biegów (skrzynia 5-biegowa pojawiła się dopiero w 1989 roku, czyli ostatnim roku produkcji). Auta te znane były ze świetnego przyspieszenia, co w połączeniu z charakterystycznym dla 911 zachowaniem przy szybkiej jeździe wymagało od kierowcy nie lada umiejętności, a dodatkowo sytuacji nie ułatwiała ogromna "turbo dziura". W 1978 roku zwiększono pojemność silnika do 3.3 litra oraz dodano intercooler (pod tylnym spoilerem), dzięki czemu moc wzrosła do 300 KM. W 1981 roku jako opcję zaoferowano możliwość kupna 930-stki ze zmienioną przednią częścią nadwozia. Wersje te nazywane byłyFlachbau (lub Slantnose) i posiadały przemodelowane błotniki, zmienioną maskę i zderzak i co najważniejsze, modne wówczas chowane światła. Powstało około 950 egzemplarzy 930-stki w tej wersji. Od 1983 roku możliwe było zamówienie wersji o mocy 330 KM, z dodatkową chłodnicą oleju i zmodyfikowanym wydechem. Na bazie 930 powstały też wersje wyścigowe: homologowane w Grupie 4 Porsche 934, oraz jeszcze mocniejsze, klasyfikowane w Grupie 5 Porsche 935. W owym czasie auta te były bardzo popularne i odnosiły szereg sukcesów na torach całego świata (935 wygrało m.in. wyścig w LeMans w 1979 roku).

W 1976 zaprezentowano wersję Carrera 3.0, która była wyposażona w silnik z wersji Turbo, jednak pozbawiony doładowania, ale wyposażony we wtrysk paliwa K-Jetronic CIS (moc 200 KM). W 1978 roku gama modeli 911 znów zostaje odświeżona. Bazowym silnikiem staje się 3 litrowa, wolnossąca jednostka znana z wcześniejszej wersji Carrera 3.0, jednak z mocą obniżoną do 180 KM (w 1981 roku moc zostaje podniesiona do 188 KM, a finalnie do 204 KM). Nowa wersja dostała oznaczenie 911SC, i równocześnie z oferty zniknęły stare wersje, w tym te oznaczone jako "Carrera". W dalszym ciągu 911 dostępne jest jako coupe i Targa. W 1980 roku zaprezentowana zostaje wersja limitowana : 911SC Weissach, na cześć miasta, gdzie mieści się ośrodek badawczy Porsche. Wersja Weissach dostępna była w dwóch kolorach nadwozia i wyróżniała się tylnym spoilerem z wersji Turbo (930), felgami Fuchs w kolorze nadwozia i innymi drobiazgami. W 1982 roku wypuszczono kolejną, limitowaną (do 200 sztuk) wersję Ferry Porsche Edition.

Na Salonie Samochodowym we Frankfurcie w 1981 roku Porsche przedstawiło koncept 911 w wersji kabriolet. Już rok później ruszyła produkcja seryjna tej wersji nadwoziowej. Był to pierwszy kabriolet Porsche od czasów modelu 356 Cabrio. Mimo wprowadzenia wersji Carbio nie wycofano ze sprzedaży wersji Targa (zresztą wersja Targa jest dostępna także we współczesnych modelach). W sumie wyprodukowano blisko 59 tysięcy aut z serii SC.

W 1983 przyszła pora na kolejną modernizację modelu. Serię 911SC zastąpiono wersją 911 3.2 Carrera i tym samym powrócono do porzuconej wcześniej nazwy Carrera. Jak łatwo się domyślić pojemność silnika wynosiła 3.2 litra. Porsche utrzymywało, że jest to w 80% nowa konstrukcja. Nowy silnik osiągał 234 KM (210 KM, a od 1987 roku 220 KM w wersji na rynki w krajach z restrykcyjnymi przepisami dotyczącymi emisji spalin). Przez pierwsze 3 lata produkcji Carrera wyposażona była w skrzynię typu 915, którą w 1987 roku zastąpiła nowa 5-biegowa przekładnia G50 firmy Getrag. 911 3.2 Carrera dostępna była w znanych wcześniej wersjach nadwoziowych: Coupe, Cabrio i Targa. Dodatkowo dostępna była szeroka paleta pakietów opcjonalnych. I tak od 1984 roku dostępny był pakiet Supersport (opcja M491), popularnie zwany "Turbo-look". Oprócz pakietu stylistycznego z wersji Turbo (ze spoilerem "whale tail"), wersja ta wyposażona była w zawieszenie i hamulce z 930-stki.

Z kolei Carrera wyposażona w pakiet Club Sport (opcja M637), to wersja przystosowana do amatorskich "track days" i w celu redukcji masy pozbawiona była wszelkich sterowanych elektrycznie udogodnień, szyberdachu (poza jednym egzemplarzem), klimatyzacji (za wyjątkiem dwóch egzemplarzy), radia i instalacji audio, tylnych siedzeń, zabezpieczeń antykorozyjnych, tylnej wycieraczki, kieszeni w drzwiach, podpórki maski, świateł przeciwmgielnych oraz oświetlenia wnętrza i bagażnika, a nawet tylnej plakietki "Carrera", dzięki czemu zaoszczędzono 70 kg masy. Wszystkie egzemplarze Carrery CS posiadały na przednich błotnikach naklejki z napisem "CS Club Sport" (za wyjątkiem egzemplarzy z rynku brytyjskiego). W sumie między sierpniem 1987 r., a wrześniem 1989 r. powstało 340 sztuk Carrery 3.2 z pakietem Club Sport.

Inną ciekawą wersją była 911 Speedster, czyli dwuosobowe Cabrio z charakterystycznie obniżoną linią dachu, nawiązujące do takiej samej wersji modelu 356 z lat 50-tych. Produkcja wersji Speedster trwała od stycznia do lipca 1989 roku. Speedster posiadał dwie opcje nadwozia: "szeroką", taką jak wersja Turbo (wyprodukowano 1933 egzemplarze), i wersję "wąską", czyli taką jak standardowa Carrera 3.2 (171 egzemplarzy). Produkcję ostatniej wersji "klasycznej" 911-stki zakończono w 1989 roku, po 25 latach od premiery Porsche 901.

Porsche 964

Nowy model 911-stki dostał oznaczenie kodowe 964, jednak w użyciu pozostała tradycyjna nazwa modelu, czyli 911. Za design nowej 911-stki odpowiadał Tony Lapine, który w zgrabny sposób odświeżył linię zaprojektowaną jeszcze przez "Butziego". Mimo, iż z zewnątrz nowy model w niewielkim stopniu różnił się od poprzednika (konstrukcja nadwozia pochodziła z klasycznej 911), to jak utrzymuje Porsche, nowy model zbudowano w 85 % z nowych części. Podobnie jak w przypadku poprzednika dostępne były 3 wersje nadwoziowe : coupe, Cabrio i Targa. W nazewnictwie wersji znów zastosowano słowo "Carrera" ( tak oznaczano wersje bazowe). Co ciekawe jako pierwsza na rynku (w 1989 roku) pojawiła się wersja Carrera 4, wyposażona w napęd na cztery koła (było to echo rozwoju przez Porsche tej technologii, zapoczątkowane w modelu 959). W 1990 roku wprowadzono wersję Carrera 2, z napędem tylko na tylną oś. Do napędu wersji Carrera zastosowano nowy, wolnossący silnik oznaczony symbolem M64, o pojemności 3.6 litra, dysponujący mocą 250 KM i momentem obrotowym 310 Nm. W dalszym ciągu był to chłodzony powietrzem 6-cylindrowy bokser. Dostępne były dwie skrzynie biegów: 5-biegowy "manual", oraz 4 biegowy automat typu Tiptronic. Spore zmiany zaszły w układzie jezdnym: w tylnym zawieszeniu zastosowano sprężyny i amortyzatory, układ kierowniczy zyskał wspomaganie, a w układzie hamulcowym zastosowano system ABS. Kolejną nowością był tylny spoiler, który podnosił się z tylnej klapy automatycznie po przekroczeniu 80 km/h.

W marcu 1990 roku Porsche zaprezentowało wersję 911 Turbo, będącą następcą modelu 930. Do napędu zastosowano ten sam silnik co w 930 (3.3 litra), jednak poddano go delikatnym modyfikacjom (m.in. mającym na celu zmniejszenie turbo dziury), dzięki czemu dysponował on mocą 320 KM i momentem obrotowym 450 Nm. W 1992 roku do oferty włączono wersję Turbo S, będącą wzmocnioną (do 376 KM) i odelżoną poprzez usunięcie komfortowych dodatków, wersją standardowego Turbo 3.3. Oprócz tego Turbo S posiadało obniżone zawieszenie, rozpórkę przedniego zawieszenia i pozbawione było wspomagania kierownicy. Turbo S produkowane było tylko przez rok i ostatecznie powstało 80 egzemplarzy tego modelu.

Na bazie 911 Turbo S powstał wyścigowy model oznaczony 911 Turbo S Le Mans GT (w skrócie 911 Turbo S LM-GT). Silnik o pojemności 3.2 litra dzięki doładowaniu dwoma turbosprężarkami osiągał moc 475 KM. Auto to miało bardzo rozbudowaną aerodynamikę i dodatkowo było szersze, by pomieścić w błotnikach szerokie na 30 cm wyścigowe slicki. Turbo S LM-GT debiutowało w 1993 roku w wyścigu 12-godzinnym na torze Sebring, wygrywając swoją klasę. W 24-godzinnym wyścigu w Le Mans doszło do awarii silnika we wczesnym etapie rywalizacji. W 1994 roku projekt trafił pod skrzydła stajni Larbre Competition, która zmieniła silnik z jednostki 3.2 na 3.6 litra. Zespół wystartował w 24h wyścigu Daytona zajmując drugie miejsce w "generalce". W późniejszym czasie auto startowało jeszcze w czterech wybranych rundach BPR Global GT Series (wszystkie wygrywając). Prace rozwojowe nad Turbo S LM-GT pomogły Porsche w późniejszym stworzeniu 911 (993) w wersji GT2. Wracając do cywilnych wersji z doładowaniem - w 1994 na rynek weszła wersja Turbo z silnikiem o pojemności 3.6 litra (M64). Turbo 3.6 dysponowało mocą 360 KM i momentem obrotowym 520 Nm.

Pod koniec produkcji modelu 964, Porsche wypuściło ściśle limitowaną wersję o nazwie Turbo 3.6S. Wersja osiągała moc 385 KM i moment obrotowy 520 Nm. Powstało zaledwie 76 egzemplarzy tego modelu. Co ciekawe w tej wersji możliwe było zamówienie opcji stylistycznej Flachbau, znanej jeszcze z modelu 930. Produkcja modelu Turbo 3.3 zamknęła się ilością 3660 egzemplarzy, a Turbo 3.6 niewiele ponad 1500. Wszystkie wersje Turbo posiadały napęd tylko na tylną oś. Kolejną wersją 964 była debiutująca w 1992 roku Carrera RS, czyli odchudzona i mocniejsza wersja, bazująca na wyścigowej wersji 911 Carrera Cup. Do napędu zastosowano delikatnie zmodyfikowany silnik ze standardowej Carrery (M64/03) o mocy 264 KM. W układzie przeniesienia napędu użyto lżejszego koła zamachowego, skrzyni biegów z krótszymi przełożeniami (G50/10) i dyferencjałem o zwiększonym tarciu. Zawieszenie zostało obniżone o 40 mm, wykorzystano twardsze sprężyny i amortyzatory, oraz regulowany stabilizator. Wszystkie Carrery RS, poza egzemplarzami RHD na rynek brytyjski, pozbawione były wspomagania kierownicy. W celu redukcji masy z wnętrza usunięto wszelkie wyposażenie podnoszące komfort (elektrycznie sterowane szyby/fotele, klimatyzację, tempomat, system audio). W zamian za to w wnętrzu zagościły sportowe, kubełkowe fotele. Kolejnym krokiem w kierunku redukcji masy było zastosowanie aluminiowej maski, magnezowych obręczy kół i szyb z cieńszego szkła (w bocznych drzwiach i tylnym oknie) i brak zabezpieczenia antykorozyjnego w podwoziu. Dzięki tym zabiegom Carrera RS była lżejsza od Carrery 2 o 155 kg. Dostępny był też wariant o nazwie Touring, który wyposażony był w m.in. elektryczne szyby, zabezpieczenia antykorozyjne czy w opcjonalne elektrycznie sterowane fotele. Innym wariantem Carrery RS była wersja N/GT, wyposażona stricte jak auto wyścigowe (klatka bezpieczeństwa, wnętrze pozbawione tapicerki). W limitowanej produkcji pojawił się też wariant Carrera RS 3.8, wyposażony silnik 3.8 litra (M64) osiągający 304 KM. Z zewnątrz wersja ta wyróżniała się pakietem stylistycznym z wersji Turbo.

Co ciekawe Carrera RS oficjalnie nie trafiła na rynek US. W 1992 roku do USA trafiło 45 sztuk 911-stek w specyfikacji bardzo zbliżonej do Carrery US znanej w Europie. Samochody te miały być wykorzystane w nowej serii wyścigowej "Carrera Cup", podobnej do tej towarzyszącej weekendom wyścigowym F1. Z powodów finansowych seria ta jednak nie ruszyła i podjęto decyzję o sprzedaży tych 45 samochodów zwykłym klientom ("po cichu", bez żadnej kampanii reklamowej). Auta doposażono jedynie w plakietki "Carrera Cup USA Edition". To jednak nie zaspokoiło apetytu Amerykanów na radykalną wersję 911-stki, dlatego Porsche w 1994 roku wypuściło na tamtejszy rynek wersję nazwaną RS America. Wersja ta posiadała tylny spoiler "whale tail" i wnętrze częściowo pozbawione wygód (wspomagania kierownicy, tylnych siedzeń, tempomatu, elektrycznych lusterek, szyberdachu, systemu audio i klimatyzacji). Do napędu zastosowano standardowy silnik z Carrery 2 (podobnie jak hamulce i skrzynię biegów). Zawieszenie standardowo wyposażone było w pakiet "M030 Sports Suspension" oraz 17-calowe felgi. Summa summarum RS America było lżejsze od Carrery 2 o około 35 kg.

Inną wersją dostępną tylko na rynku amerykańskim był America Roadster, wprowadzony do oferty w 1992 roku. Był to standardowy kabriolet wyposażony pakiet stylistyczny z 911 Turbo (jednak ze zwykłym, niskim spoilerem), 17-calowe felgi i zawieszenie oraz hamulce z wersji Turbo. Powstało 250 egzemplarzy America Roadster. Inną wersją 964-ki był Speedster, czyli kabriolet z obniżonym dachem, znany już z poprzednika (Carrera 3.2). 964 Speedster zadebiutował w październiku 1992 roku, technicznie bazował na wersji Carrera 2 i dostępny był w dwóch opcjach: standardowej i odelżonej Clubsport. W przeciwieństwie do poprzednika, 964 Speedster nie był dostępny w wersji z body-kitem z wersji Turbo, jedynie pod koniec 1993 roku Porsche wypuściło na rynek ekskluzywną, limitowaną do 20 egzemplarzy serię Speedstera "Turbo-look". Całkowita produkcja serii 964 wyniosła 62172 egzemplarzy (produkcja zakończyła się na przełomie 1993/1994 roku).

Porsche 993

Kolejna generacja 911-stki debiutująca w 1993 roku dostała nazwę 993. Odświeżono stylistykę modelu, dodając nieco modnych ówcześnie obłości, jednak ogólna sylwetka samochodu pozostała bez zmian - ciągle był to ten sam znany kształt. Większe modyfikacje objęły rozwiązania stricte techniczne. I tak w 993 zastosowano w pełni aluminiowe, wielowahaczowe tylne zawieszenie oparte na aluminiowej ramie pomocniczej. Rozwiązanie to wymogło poszerzenie tylnej, bocznej sekcji samochodu, co równocześnie poprawiło stabilność jazdy. Koncepcja zawieszenie zaczerpnięta była z projektu Porsche 989, czterodrzwiowej limuzyny, która ostatecznie nie weszła do produkcji. Dzięki niej nowa 911-stka znacznie lepiej się prowadziła i miała znacznie mniejszą tendencję do nadsterowności niż poprzednicy. Kolejną nowością było wprowadzenie 6-biegowej, manualnej skrzyni biegów. W dalszym ciągu dostępna była przekładnia automatyczna Tiptronic o 4 przełożeniach. Od modelu 1995 wprowadzono skrzynię Tiptronic S ze zmienionym oprogramowaniem sterującym i przyciskami do zmiany biegów na kierownicy. Zmiany dotknęły także system napędu na cztery koła. W miejsce centralnego dyferencjału zastosowano sprzęgło wiskotyczne (rozwiązanie podobne do tego z Porsche 959), co pomogło zredukować masę systemu a także polepszyło prowadzenie (zmniejszyła się podsterowność). Inne zmiany to zmodyfikowany układ wydechowy z dwoma katalizatorami, większe hamulce z nawiercanymi tarczami i poprawione wspomaganie kierownicy. Bazowa wersja nowego modelu nosiła nazwę 911 Carrera, bez cyfry "2" określającej napęd na tylne koła. Carrera dostępna była jako coupe, kabriolet (włączony do oferty w 1995 roku) i Targa (debiut w 1996 roku). Kabriolet wyposażony był w system elektrycznego otwierania i zamykania dachu. Lista opcji 993 pozwalała na skonfigurowanie auta pod określone gusta klienta. I tak dostępne były felgi w 5 wzorach, różne konfiguracje zawieszenia, 3 rodzaje foteli (comfort, sport, racing), istniała możliwość wykończenia wnętrza skórą, drewnem lub elementami z włókna węglowego, dostępne były różne warianty sprzętu audio. Zarówno coupe, jak i kabriolet dostępne były w wersji z napędem na cztery koła pod nazwą Carrera 4.

W przypadku modelu 993 nie zdecydowano się na oficjalną produkcję wariantu Speedster (nieoficjalnie powstało jednak kilka egzemplarzy). Wersja Targa dostępna była tylko w wersji z napędem na tylne koła. W modelu 993 zmieniła się nieco koncepcja dachu w stosunku do poprzedników. Od teraz dach był całkowicie szklany i elektrycznie sterowany, a nie składał się ze ściąganego ręcznie elementu jak w 964 i wcześniejszych wersjach. Dzięki takiemu rozwiązaniu nie było potrzeby stosowania potężnego słupka B, pełniącego funkcję pałąka antykapotażowego, a co za tym idzie Targa miała taki sam profil boczny dachu jak wersja coupe. Negatywnymi skutkami takiego rozwiązania było znaczne nagrzewanie się wnętrza na słońcu i mniejsza sztywność nadwozia, co skutkowało trzaskami na nierównych nawierzchniach. Również mechanizm otwierania dachu sprawiał pewne problemy.

Wersje Carrera, Carrera 4 i Targa napędzane były 6-cylindrowym bokserem o pojemności 3.6 litra. Była to ta sama jednostka napędowa co w poprzedniku (M64), lecz dzięki delikatnym modyfikacjom i innemu wydechowi dysponowała ona mocą 272 KM. Od modelu z 1996 roku silnik wzbogacono o system zmiennej długości kanałów dolotowych Varioram, przez co moc wzrosła do 286 KM.

W 1995 roku zadebiutowała wersja Turbo. Nowością było zastosowanie podwójnego doładowania (dwie turbosprężarki KKK K16) i napędu na cztery koła. Silnik wersji Turbo osiągał moc 408 KM. W stosunku do wersji Carrera, Turbo miało szersze o 6 cm nadwozie w tylnej części by uzyskać miejsce na intercooler, standardowo montowane 18-calowe felgi i większe hamulce. W swoim czasie 911 Turbo było najszybciej hamującym samochodem produkowanym seryjnie (60-0 mph w 2,3 sekundy). Ciekawostką jest fakt, iż 993 Turbo było jednym z pierwszych samochodów z zainstalowanym złączem diagnostycznym OBDII. Pierwszy rocznik modelowy (1996) 993 Turbo różnił się nieco od późniejszych egzemplarzy - z ważniejszych różnic : od modelu 1997 stosowano nieco mocniejszą skrzynię biegów i ECU, które mogło być poddane remapowi.

Co ciekawe, w 1995 roku na specjalne zamówienie 12 klientów (lub 14 - w zależności od źródeł) oddział Porsche Exclusiv zaprojektował i wybudował Turbo w wersji Cabrio, bazujące jednak technicznie na poprzedniku (964). Auta te wyposażone były w silnik 3.6 z 964 Turbo, a także napęd tylko na tylne koła (nawet tylny spoiler pochodził z 964). Każde z aut tej krótkiej serii było droższe od zwykłej Carrery Cabrio o około 63000$. W 1997 roku Porsche zaprezentowało wersję Turbo S. Dzięki zastosowaniu m.in. większych turbosprężarek (KKK K24), dodatkowej chłodnicy oleju i innego wydechu silnik wersji Turbo S dysponował mocą 450 KM (424 KM w wersji amerykańskiej). Wnętrze wykończono skórą i elementami z włókna węglowego (standardem były zegary z aluminiowymi tarczami). Z zewnątrz wersję Turbo S można było poznać po wydechu z dwoma podwójnymi końcówkami, większym tylnym spoilerze z palety Porsche Exclusiv i żółtych zaciskach hamulcowych. W latach 1997-1998 wyprodukowano 345 egzemplarzy tej wersji. W 1996 roku do oferty włączono wersjęCarrera 4S, a rok później Carrera S. Wersja Carrera 4S posiadała oczywiście napęd na cztery koła. Wersje te najprościej opisać jako "Turbo bez silnika z doładowaniem i bez tylnego skrzydła". 4S i S posiadały jednostkę napędową ze standardowej Carrery, a nadwozie i hamulce z wersji Turbo, a także nieco obniżone zawieszenie w stosunku do "zwykłej" Carrery.

Kolejną wersją 993-ki była Carrera RS, czyli wariant spartański, odelżony, produkowana w latach 1995 i 1996. Z zewnątrz Carrerę RS można było poznać po charakterystycznym (nieregulowanym) tylnym spoilerze i trzyczęściowych, 18-calowych felgach. Zrezygnowano także ze spryskiwaczy reflektorów. Wewnątrz usunięto tylną kanapę, a w miejsce komfortowych przednich foteli zastosowano sportowe, kubełkowe odpowiedniki. Usunięto także większość wygłoszeń. Model Carrera RS dostępny był także w wersji Clubsport, wyposażonej w klatkę bezpieczeństwa i jeszcze bardziej spartańsko urządzone wnętrze (pozbyto się elektrycznie sterowanych szyb, klimatyzacji, radia a nawet dywaników). Zastosowano także nieco większy tylny spoiler niż ten w standardowej Carrerze RS. Do napędu Carrery RS (również w wersji Clubsport) zastosowano wolnossącą jednostkę o pojemności 3.8 litra i mocy 300 KM. Wersja ta nie była dostępna na rynku amerykańskim.

Następna wersja o wyścigowym charakterze to GT2. Najprościej mówiąc była to wersja Turbo pozbawiona napędu na cztery koła i z wnętrzem zbliżonym do tego z Carrery RS. Dzięki temu auto miało znacznie mniejszą masę (a co za tym idzie - lepsze osiągi) niż standardowe Turbo. Do 1997 roku GT2 otrzymywało tą samą jednostkę napędową co Turbo, lecz o mocy podniesionej do 430 KM. Od modelu 1998 moc wzrosła do 450 KM. Porsche 993 było ostatnią 911-stką napędzaną silnikami chłodzonymi powietrzem, przez co przez wielu ortodoksyjnych miłośników marki uznawana jest za ostatnią "prawdziwą" 911, choć oczywiście następne wersje wcale nie zatraciły ducha modelu.

Porsche 996

Nowa, zaprezentowana w 1998 roku, 911-stka, oznaczona symbolem 996, to kompletnie nowa konstrukcja, jednak stylistycznie nie odbiegająca od poprzedników (no może poza wyjątkiem przednich lamp, które w 996 nie były okrągłe). Za wygląd zewnętrzny 996 odpowiada Pinky Lai, projektant, który kilka lat wcześniej zaprojektował pierwszą generację Boxstera (986). W nowym modelu zdecydowano się także na zastosowanie silników chłodzonych cieczą (silniki chłodzone powietrzem były montowane w 911 przez 34 lata). Jako pierwsze na rynku ukazały się wersje Carrera i Carrera 4, dostępne zarówno jako coupe, jak i kabriolet. Tradycyjnie dla Porsche wersja oznaczona cyfrą "4" wyposażona była w napęd na cztery koła. Za napęd odpowiadał silnik o pojemności 3.4 litra i mocy 300 KM (oczywiście był to motor 6-cylindrowy w układzie przeciwsobnym). Dostępne były dwie skrzynie biegów: 6-biegowa manualna i 5-biegowy automat typu Tiptronic (od 2000 roku Tiptronic posiadał tryb manualny z przyciskami do zmiany biegów na kierownicy).

W 1999 roku do oferty dołączyła sportowa wersja GT3, nastawiona bardziej na osiągi, niż komfort. GT3 posiadało inny przedni zderzak, stałe, nieregulowane tylne skrzydło, twardsze, regulowane zawieszenie i większe niż w standardowej Carrerze hamulce. Inny niż w Carrerze był także silnik - GT3 otrzymało wolnossącą jednostkę o pojemności 3.6 litra i mocy 360 KM. Napęd trafiał na tylne koła za pośrednictwem manulanej, 6-biegowej skrzyni biegów. W celu redukcji masy w GT3 zrezygnowano m.in. z tylnej kanapy, szyberdachu, klimatyzacji, systemu audio (jednak na życzenie bezpłatnie montowano zarówno klimatyzację jak i radio). Wygłuszenia pozostawiono w postaci, można rzec, szczątkowej. Dostępna była też jeszcze bardziej spartańska opcja o nazwie Clubsport. GT3 Clubsport wyposażone było w lekkie, kubełkowe fotele z 6-punktowymi pasami bezpieczeństwa, klatkę bezpieczeństwa i gaśnicę. Wersja GT3 była również wersją bazową dla modeli przeznaczonych do sportu.

Wersja Turbo dołączyła do gamy modeli w 2000 roku. Podobnie jak w poprzedniku (993 Turbo) zdecydowano się na napęd na cztery koła. Silnik o pojemności 3.6 litra wspomagany był dwoma turbosprężarkami i dysponował mocą 420 KM. Nowością w gamie Porsche było zastosowanie po raz pierwszy systemu zmiennych faz rozrządu VarioCam. Turbo dostępne było zarówno ze skrzynią manualną, jak i Tiptronic-iem. Wersja Turbo różniła się szczegółami stylistycznymi od pozostałych wersji: zastosowano inne zderzaki i światła (zarówno przednie, jak i tylne), a także większy tylny spoiler, który podobnie jak w wersjach Carrera wysuwał się w zależności od prędkości. W 2002 roku do ofertę uzupełniono o model GT2, w dużej mierze bazujący na wersji Turbo. GT2 jako "topowy" model w gamie 911, dysponował największą mocą - 462 KM (silnik 3.6 litra z dwiema turbosprężarkami). Napęd przekazywany był tylko na tylne koła. Auto wyposażono podobnie do wersji GT3 (postawiono na redukcję masy). Standardem były ceramiczno-kompozytowe hamulce (Porsche Ceramic Composite Brake - PCCB), z charakterystycznymi, malowanymi na żółto zaciskami. Hamulce PCCB poza lepszą skutecznością i imponującą odpornością na przegrzanie, były także lżejsze od "klasycznych" o ponad 16 kg. Zewnętrznym wyróżnikiem GT2 był duży tylny spoiler (podobnie jak w GT3 - nieregulowany).

Ciekawostką jest, iż wersje GT2, GT3 i Turbo posiadały aluminiową skrzynię korbową pochodzącą ze starszych modeli 911, z silnikami chłodzonymi powietrzem. W 2002 roku przeprowadzono lifting całej gamy 996. Z zewnątrz wersje po modyfikacjach najłatwiej poznać po przednich reflektorach stosowanych wcześniej tylko w wersji Turbo i GT2 (zmiana ta nie dotyczy wersji GT3) . Większe zmiany objęły stronę czysto techniczną. Usztywniono nadwozie, co przy okazji polepszyło bezpieczeństwo bierne. Ponadto silniki we wszystkich wersjach wyposażono w stosowany wcześniej tylko w wersji Turbo system zmiennych faz rozrządu VarioCam. Wersje bazowe Carrera i Carrera 4 otrzymały silnik o pojemności 3.6 litra i mocy 320 KM. Do oferty włączono także wersję Targa, z systemem dachowym, takim jak w 993 Targa.

Kolejną nowością w gamie była Carrera 4S, czyli 911 z hamulcami, zawieszeniem i pakietem stylistycznym (poza tylnym skrzydłem) z wersji Turbo. Posiadała napęd na 4 koła i silnik stosowany w standardowych modelach Carrera (320 KM). Od 2002 roku do wersji Turbo można było zamówić pakiet zwiększający moc (X50) do 450 KM i moment obrotowy do 620 Nm. W skład pakietu X50 wchodziły większe turbosprężarki, zmodyfikowane intercoolery i przeprogramowane ECU.

W 2003 roku w wersji GT2 podniesiono moc do 483 KM. Rok później na rynek weszły modele 4S i Turbo w wersji Cabrio. W 2004 roku zmodyfikowano wersję GT3: silnik wzmocniono do 380 KM i polepszono przebieg momentu obrotowego. Ulepszono hamulce (6-tłoczkowe zaciski w miejsce 4-tłoczkowych) i jako opcję oferowano hamulce PCCB. GT3 otrzymało także przednie reflektory takie jak cała pozostała gama 911 w 2002 roku. Od 2004 roku GT3 był wreszcie dostępny na rynku amerykańskim. W sprzedaży pojawiła się nowa wersja o nazwieGT3 RS, jeszcze bardziej radykalna niż GT3. Można powiedzieć, że był to samochód wyścigowy z możliwością jazdy po drogach publicznych. W celu jeszcze większej redukcji masy zdecydowano się zastosować tylną szybę z poliwęglanu oraz maskę i tylne skrzydło z włókien węglowych. W standardzie montowano hamulce PCCB. Porsche oficjalnie określało moc silnika na 380 KM, czyli tak jak w standardowym GT3, lecz dzięki zmianom w głowicy moc była nieco wyższa (niezależne pomiary wykazały blisko 400 KM). Zawieszenie w GT3 RS było w pełni regulowane i niższe o 3 mm od tego w GT3. GT3 RS miało charakterystyczny schemat malowania nawiązujący do legendarnej 911 Carrera 2.7 RS z początku lat 70-tych. W 2005 roku zaprezentowano wersję Turbo S, wyposażoną w silnik o mocy 450 KM (czyli fabrycznie do silnika wersji Turbo montowany był pakiet X50). Ponadto standardem w Turbo S były hamulce PCCB.

Porsche 997

Produkcja nowego wcielenia legendarnej 911-stki, oznaczonego jako 997, ruszyła w połowie 2004 roku. Chyba najważniejszą zewnętrzną zmianą stylistyczną był powrót do okrągłych przednich świateł. Poza tym w wyglądzie zewnętrznym niewiele się zmieniło, nadal był to kształt nie do pomylenia z żadnym innym samochodem. Niezmiennie silnik montowany był za tylną osią. Z kolei wnętrze objęły szersze zmiany (m.in. kompletnie nowa deska rozdzielcza). 997 zadebiutowało w dwóch wersjach nadwoziowych (coupe i kabriolet) i dwóch silnikowych (Carrera i Carrera S). Podstawowa wersja Carrera napędzana była 6-cylindrowym silnikiem w układzie bokser, o pojemności 3.2 litra i mocy 325 KM. Z kolei Carrera S posiadała silnik 3.8 litra o mocy 355 KM. Ponadto Carrera S standardowo wyposażona była w m.in. 19-calowe obręcze kół, większe hamulce i bardziej sportowe zawieszenie z układem PASM (Porsche Active Suspension Management), który umożliwiał po naciśnięciu przycisku zmianę charakterystyki układu jezdnego. Zarówno w jednej jak i drugiej wersji dostępne były dwa warianty skrzyni biegów: tradycyjna, 6-biegowa manualna i 5-biegowy Tiptronic.

Pod koniec 2005 roku zaprezentowano wersje z napędem na cztery koła, które, zgodnie z tradycją Porsche, w nazwie posiadały cyfrę "4".Carrera 4 i Carrera 4S wyposażone zostały w napęd oparty na sprzęgle wiskotycznym, które w zależności od sytuacji przenosi na przednie koła od 5 do 40 % momentu obrotowego. Do napędu użyto takich samych silników co w tylnonapędowych odpowiednikach. Z uwagi na większy rozmiar opon, wersje z napędem na cztery koła mają szersze tylne błotniki. W listopadzie 2006 roku do oferty włączono wersję Targa ze szklanym dachem. Co ciekawe Targa dostępna była tylko wersjach z napędem na cztery koła (Targa 4 i Targa 4S). Z uwagi na mechanizm sterowania otwieranym dachem wersja Targa jest cięższa o 60 kg od wersji Carrera 4/4S.

Na Salonie Samochodowym w Genewie w lutym 2006 roku zaprezentowano 997 w wersji GT3 (debiut rynkowy w październiku tego samego roku). Idea pozostała taka jak w przypadku modelu 996 GT3, czyli w skrócie: osiągi kosztem komfortu (i masy). Do napędu użyto wolnossącej, wysokoobrotowej jednostki napędowej o pojemności 3.6 litra i mocy 415 KM i momencie obrotowym 405 Nm. Napęd przenoszony był oczywiście na tylne koła za pośrednictwem 6-biegowej, manualnej skrzyni biegów. Wyścigowy rodowód GT3 podkreśla fakt zastosowania do tego modelu aerodynamiki typu "zero lift" (co oznacza, że auto nie wytwarza żadnej siły nośnej). Podobnie jak w poprzedniku, 997 GT3 wyposażono w duży, nieregulowany tylny spoiler, a innym zewnętrzym wyróżnikiem była podwójna, centralnie umieszczona końcówka wydechu. Zawieszenie o sportowych nastawach doposażono w system PASM. Mimo czysto sportowego charakteru istniała możliwość doposażenia GT3 w nawigację czy dostępny również w innych wersjach pakiet "Sports Chrono" obejmujący m.in. stoper na desce rozdzielczej. GT3 była autem dwuosobowym, gdyż w celu zredukowania masy zrezygnowano z tylnych siedzeń.

W październiku 2006 zadebiutowała wersja GT3 RS, będąca jeszcze bardziej bezkompromisowym autem niż zwykła GT3, m.in. dlatego, że GT3 RS był bazą homologacyjną dla wersji wyścigowej GT3 RSR. Nadwozie wersji RS było szersze od standardowej GT3 ponieważ pochodziło z czteronapędowych wersji Carrera 4/4S (tylna sekcja szersza o 44 mm).Auto pozbawiono wszelkich komfortowych dodatków, w zamian montując kubełkowe fotele o konstrukcji z włókna węglowego i klatkę bezpieczeństwa. By jeszcze bardziej obniżyć masę zastosowano tylny spoiler z włókna węglowego, tylną szybę z poliwęglanów i plastikową maskę silnika (wersja na rynek US nie była wyposażona w klatkę bezpieczeństwa i szyby z poliwęglanu). Nawet znaczek Porsche na masce był zwykłą naklejką. Dzięki tym zabiegom GT3 RS był lżejszy od GT3 o 20 kg, uzyskując współczynnik 300 KM/tonę. Do napędu użyto silnika z wersji GT3, z małą różnicą w postaci lżejszego koła zamachowego. W celu uzyskania jeszcze lepszego przyspieszenia skrócono przełożenia skrzyni biegów. Wersję RS malowano w krzykliwych kolorach, według schematu nawiązującego do Carrery 2.7 RS z lat 70-tych (charakterystyczny dolny pas z nazwą modelu). Do 2009 roku wyprodukowano około 3000 egzemplarzy GT3 RS.

W 2006 roku w Genewie zaprezentowano wersję 911 Turbo. Auto z zewnątrz różniło się od bazowych wersji Carrera: przemodelowano przedni zderzak (powiększono wloty powietrza i dodano światła LED do jazdy dziennej), na tylnych błotnikach pojawiły się dodatkowe wloty i wyloty powietrza, a tylną maskę zwieńczył większy, automatycznie wysuwany tylny spoiler. Silnik wersji Turbo to jednostka o pojemności 3.6 litra i mocy 480 KM, bazująca na motorze z 996 Turbo. W nowe wersji wyposażono ją w dwie turbosprężarki firmy Borg Warner z systemem zmiennej geometrii łopatek (Variable Turbine Geometry - VTG), dzięki czemu silnik dysponuje imponującym momentem obrotowym 620 Nm dostępnym już od 1950 obr/min. Po dokupieniu pakietu "Sports Chrono", kierowca ma do dyspozycji koło dźwigni zmiany biegów przycisk Sport, który aktywuje funkcję overboost (ciśnienie doładowania wzrasta o 0,2 Bar), dzięki czemu silnik przez 10 sekund generuje moment obrotowy 680 Nm. 997 Turbo posiada napęd na cztery koła w systemie PTM (Porsche Traction Management) opartym na elektronicznie sterowanym sprzęgle wielopłytkowym (a nie na sprzęgle wiskotycznym jak w poprzedniku). Standardowo wersja Turbo wyposażona była w 6-biegową skrzynię manualną, a za dopłatą dostępna była 5-biegowa, automatyczna skrzynia Tiptronic S. Co ciekawe wersja ze skrzynia automatyczną uzyskiwała lepsze czasy przyspieszeń niż ta ze skrzynią manualną (0-100 km/h w 3,7 sek względem 3,9 sek). Skrzynia Tiptronic S posiadała funkcje "Fast Off" i "Fast Back". Funkcja "Fast Off" zapobiegała zmianie przełożenia na wyższe także wtedy gdy pedał gazu nie został całkowicie puszczony, co poprawiało dynamikę jazdy zwłaszcza na krętych drogach. Z kolei funkcja "Fast Back" umożliwiała szybsza redukcję biegów podczas jazdy z naprzemiennym użyciem gazu i hamulca (np. przy dohamowaniu przed zakrętem automatycznie inicjowała dopasowanie biegu pozwalające na dynamiczne wyście z zakrętu). Układ hamulcowy oparty na przednich zaciskach 6-tłoczkowych i tylnych 4-tłoczkowych. Zarówno przednie jak i tylne tarcze miały 350 mm. Za dopłatą dostępne były hamulce kompozytowo-ceramiczne PCCB. Zawieszenie wyposażono w aktywny system amortyzowania PASM, dzięki czemu kierowca miał możliwość wyboru charakterystyki (Normal i Sport).

W maju 2007 roku do oferty włączono 911 Turbo w wersji Cabrio. Zwieńczeniem gamy modelowej 997 było zaprezentowanie na 62 frankfurckim Motor Show w 2007 roku wersji GT2. Nowy model wyposażono w 6-cylindrową jednostkę o pojemności 3.6 litra i mocy 530 KM (nieznacznie zmodyfikowany silnik twin turbo z 997 Turbo). Moment obrotowy wynosił 680 Nm. Napęd trafiał tylko na tylne koła, dzięki czemu GT2 był sporo lżejsze od wersji Turbo (1440 kg). Wnętrze GT2 wyposażono podobnie jak w wersji GT3 (m.in. brak tylnych siedzeń). Z zewnątrz wersja GT2 wygląda podobnie do Turbo poza pewnymi szczegółami: duży tylny spoiler z dodatkowymi wlotami powietrza, zmodyfikowana dokładka przedniego zderzaka i tylny zderzak z dwoma tytanowymi końcówkami wydechu i dużymi wylotami powietrza.

We wrześniu 2008 roku Porsche przeprowadziło lifting modelu 997 (czasami oznaczany jako 997 Gen II). Zmiany zewnętrzne objęły głównie przedni zderzak w którym powiększono wloty oraz system oświetlenia w którym zastosowano technologię LED (przy okazji zmienił się nieznacznie kształt tylnych świateł), a w opcji pojawił się nowy system lamp biksenonowych. Najważniejsze zmiany techniczne to zastosowanie systemu bezpośredniego wtrysku paliwa w prawie wszystkich silnikach (nie dotyczy wersji GT3 i GT3 RS), oraz zastąpienie skrzyni Tiptronic S dwusprzęgłową, 7-biegową przekładnią PDK (Porsche Doppelkupplung). PDK posiada tryb "Sport Plus" obejmujący "launch control". Jako pierwsze z gamy modeli objętych modernizacją pojawiły się w sprzedaży wersje Carrera, Carrera 4, Carrera S i Carrera 4S. Moc wolnossącego silnika 3.6 litra w wersjach Carrera i Carrera 4 wzrosła do 345 KM, a w mocniejszych Carrera S i Carrera 4S do 385 KM (silnik 3.8 litra). Niedługo potem do oferty trafiły zmodernizowane wersje Targa 4 i Targa 4S (analogiczna sytuacja z silnikami). W marcu 2009 zaprezentowano odświeżoną wersję GT3. Do napędu tej wersji użyto silnika o pojemności podniesionej 3.8 litra i mocy 435 KM. Silnik wyposażono w system VarioCam regulujący otwarcie zaworów ssących i wylotowych. Oprócz tego dokonano drobnych poprawek pakietu aerodynamicznego, dzięki czemu wzrosła siła docisku generowana przez samochód.

Na Frankfurt Motor Show w 2009 roku Porsche pokazało szerokiej publiczności zmodernizowany model Turbo zarówno w wersji coupe jak i kabriolet. Także i w modelu Turbo pojemność silnika wynosi teraz 3.8 litra. Jednostka ta w dalszym ciągu wyposażona jest w system VTG z dwiema turbosprężarkami Borg Warner, dzięki czemu generuje moc 500 KM i 651 Nm momentu obrotowego (z pakietem "Sports Chrono" przy 10-sekundowym overboost 700 Nm). Wersja ze skrzynią PDK i pakietem "Sports Chrono" jest w stanie osiągać imponujące czasy przyspieszeń: oficjalne dane mówią o 3,4 sek 0-100 km/h, a podczas testów przeprowadzanych przez dziennikarzy udało się osiągnąć czas 3,1 sek. Nowością jest możliwość doposażenia 911 Turbo w system PTV (Porsche Torque Vectoring), będący uzupełnieniem systemu stabilizacji jazdy PSM. System PTV odpowiada za zmienny rozdział momentu obrotowego na tylne koła (wraz z blokadą tylnego mechanizmu różnicowego). PTV aktywnie poprawia dynamikę i stabilność jazdy, reagując na kąt i prędkość skrętu, pozycję pedału gazu, przyspieszenia kątowe i prędkość samochodu i odpowiednio przyhamowując prawe lub lewe tylne koło. Również we Frankfurcie zaprezentowano nową odsłonę wersji GT3 RS. Nowy RS wyposażony jest w ten sam 3.8 litrowy motor co zwykła wersja GT3, jednak o mocy podniesionej do 450 KM, co czyni ten silnik najmocniejszym, wolnossącym 6-cylindrowym silnikiem na świecie (118 KM z 1 litra pojemności). Nowością w gamie jest zaprezentowana we wrześniu 2009 roku wersja 911 Sport Classic, będąca odwołaniem do tradycyjnej, pierwszej generacji modelu 911. Sport Classic technicznie bazuje na wersji Carrera S, z tą różnicą, że zastosowano nadwozie szersze o 44 mm w tylnej części, pochodzące z czteronapędowych wersji Carrera 4/4S. Samochód napędzany jest wolnossącym silnikiem 3.8 o mocy 408 KM. Dostępna jest jedynie 6-biegowa skrzynia manualna. Sport Classic standardowo wyposażony jest w kompozytowo-ceramiczne hamulce PCCB, oraz aktywne zawieszenie PASM. Auto posiada charakterystyczny tylny spoiler typu "kaczy kuper" podobny do tego z Carrery 2.7 RS z lat 70-tych, oraz 19-calowe felgi Fuchs o klasycznym wzorze i dostępne jest tylko w kolorze Sport Classic Grey. Planowana produkcja ma wynieść 250 egzemplarzy. Sprzedaż ruszyła w pierwszych miesiącach 2010 roku.

W marcu 2010 roku zaprezentowano kolejną nowość w ofercie: wersję Turbo S Coupe i Cabrio. Turbo S wyposażono tą samą jednostkę napędową co w wersji Turbo, tyle, że o mocy 530 KM i momencie obrotowym 700 Nm. Wersja Turbo S wyposażona jest standardowo w 7-biegową skrzynię PDK (skrzynia manualna niedostępna), napęd na cztery koła PTM, a także hamulce PCCB. Pierwsze egzemplarze powinny trafić do klientów w maju 2010 roku.