Motorsport

Porsche w sporcie samochodowym

W latach 50-tych i 60-tych XX wieku, mimo, iż Porsche nie było dużym producentem aut cywilnych i wyścigowych, to już wtedy samochody z charakterystycznym herbem Württemberga na masce odnosiły pierwsze znaczące sukcesy. Wystarczy wspomnieć tu zwycięstwa w klasycznym wyścigu Targa Florio odnoszone w latach 1956, 1959, 1960, 1964, 1966, 1967, 1968, 1969 i 1970. Często samochody wystawiane przez Porsche miały znacznie niższą moc niż konkurenci, lecz nadrabiały niską masą, niezawodnością i bardzo dobrą przyczepnością.

Początkowo główną bazą dla budowy samochodu wyścigowego były różne odleżane warianty modelu 356, lecz z czasem zdecydowano o projektowaniu modeli stricte przeznaczonych do sportu, takich jak 550, 718, 907, 908, 911 RS i 911 RSK. Samochody z serii 90x początkowo wygrywały w swojej klasie (z uwagi na niewielkie silniki o pojemności do 2 litrów), lecz z czasem dzięki znakomitemu prowadzeniu i niezawodności przyszły sukcesy w klasyfikacjach generalnych. Gdy w 1967 roku zmieniono przepisy Klasy 3 (Prototypy) ograniczając w niej pojemność silnika do 3 litrów (z uwagi na znaczną przewagę 4-litrowych Ferrari P i 7-litrowych Fordów GT40), Porsche zdecydowało o zastosowaniu silnika o większej pojemności 2.2 litra w modelu 907 (8-cylindrowy bokser). W następcy - 908 - zastosowano już motor o pojemności 3 litrów, a w modelu 917 (Grupa 4), zaprezentowanym w 1969 roku, zastosowano już 4.5 litrowy, 12 cylindrowy motor, w którym z czasem zwiększono pojemność do 5 litrów, a w końcowym momencie rozwoju nawet do 5.4 litra z turbodoładowaniem. Na przestrzeni kilku lat Porsche dzięki modelowi 917 królowało na torach wyścigowych na całym świecie. To właśnie dzięki 917 Porsche pierwszy raz wygrało 24 godzinny wyścig w Le Mans (w 1970 a potem w 1971 roku). 917-stka zdominowała także rywalizację w serii Can-Am. W późniejszym okresie Porsche wystawiało w Le Mans bazujące na 911-stce modele 934, 935 (zwycięstwo w 1979 roku) i prototypowy 936 (zwycięstwa w latach 1976 i 1977), a następnie zdominowało rywalizację modelem 956 i jego ewolucją 962C (nieprzerwane pasmo zwycięstw od 1981 do 1987 roku). Po raz kolejny Porsche znalazło się na najwyższym stopniu podium w Le Mans dzięki zespołowi Joest Racing, który zwyciężył w latach 1996 i 1997 samochodem TWR Porsche WSC-95. Rok później (1998) zespół fabryczny Porsche po raz kolejny wygrał 24 godzinny klasyk w Le Mans, tym razem samochodem 911 GT1-98. Było to póki co ostatni triumf Porsche w Le Mans, ale nie oznacza to, że Porsche nie jest obecne w wyścigach długodystansowych. Za sprawą modeli RS Spyder (klasa LMP2) i 911 GT3 wystawianych przez prywatne zespoły w niższych klasach Porsche ciągle odnosi sukcesy w tych wymagających zawodach. Porsche jest obecne na torach wyścigowych także dzięki pucharowi markowemu Carrera Cup, zapoczątkowanemu w 1990 roku na samochodach 911 RS (964), później 911 RS (993), 911 GT3 (996), a obecnie 911 GT3 Cup (997). Oprócz międzynarodowej serii Supercup, towarzyszącej europejskim rundom Formuły 1, rozgrywane są również rozgrywki krajowe m.in. w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii.

W swojej historii Porsche miało również kilka epizodów związanych z Formułą 1. Jeszcze przed II Wojną Światową Ferdynand Porsche brał udział w projektowaniu samochodów Auto Union startujących w wyścigach Grand Prix. Po wojnie, w latach 50-tych Porsche wystawiało (z pewnymi sukcesami) model 718RSK w wyścigach Formuły 2. Na sezon 1962 w Formule 1 Porsche przygotowało model 804, wyposażony w 8-cylindrowy silnik bokser o pojemności 1.5 litra i mocy 180 KM. Model ten dał Porsche jedyne w historii zwycięstwo w Formule 1 w klasyfikacji producentów. Było to podczas Grand Prix Francji ’62, a za kierownicą zwycięskiego bolidu siedział Dan Gurney. Gurney w tym roku stanął jeszcze raz na najwyższym stopniu podium (w Castle Solitude), jednak ten wyścig nie był wliczany do klasyfikacji Mistrzostw Świata. Po sezonie 1962 Porsche wycofało się w Formuły 1 z powodów finansowych. Porsche powróciło do F1 w 1983 roku, ale już jako dostawca silników. Turbodoładowane jednostki V6 powstawały we współpracy z firmą TAG i napędzały bolidy zespołu McLaren. Samochody wyposażone w jednostki TAG-Porsche zdobyły dwa tytuły Mistrzów Świata w kategorii producentów (1984 i 1985), oraz trzy tytuły MŚ kierowców (1984 – Niki Lauda i 1985, 1986 - Alain Prost). W sumie bolidy McLaren TAG-Porsche wygrały w latach 1984-1987 25 wyścigów F1. Porsche powróciło do F1 w 1991 roku jako producent silników dla zespołu Footwork, jednak z uwagi na brak sukcesów spowodowanych głównie niekonkurencyjną jednostką napędową wywodzącą się jeszcze z czasów współpracy z McLarenem (silnik był de facto dwiema jednostkami V6 pozbawionymi turbodoładowania), Porsche wycofało się ostatecznie z F1 z końcem sezonu.

Na przestrzeni lat Porsche było obecne także w rywalizacji na trasach rajdowych. Początkowo (lata 60-te i 70-te) głównie za sprawą różnych wersji modelu 911, odnosząc zwycięstwo m.in. w Rajdzie Monte Carlo w 1968 roku (Vic Elford) i w 1969 oraz 1970 roku (Björn Waldegård).

Warto wspomnieć o Sobiesławie Zasadzie, który zdobył swój drugi tytuł Mistrza Europy w 1968 roku właśnie na samochodach Porsche (modele 911S i 912 Gr. 2). Przypomnijmy, że ówcześnie Rajdowe Mistrzostwa Europy były najwyższymi rajdowymi rozgrywkami, Rajdowe Mistrzostwa Świata (WRC) rozgrywane są dopiero od 1973 roku. Pierwsze podium Porsche w rozgrywkach WRC, to trzecie miejsce Leo Kinnunena w Rajdzie 1000 Jezior właśnie w 1973 roku. Później, w 1978 roku Jean-Pierre Nicolas wygrał Rajd Monte Carlo w prywatnie wystawionej 911 SC. Drugim, i zarazem ostatnim rajdem WRC ukończonym przez samochód Porsche na pierwszym miejscu w klasyfikacji generalnej był Rajd Korsyki 1980 (kierowca: Jean-Luc Therier). W Mistrzostwach Europy Porsche 911 zdobyło w sumie 5 tytułów mistrzowskich. Ostatnim sporym sukcesem w ME było drugie miejsce Henriego Toivonena na koniec sezonu 1984 zdobyte na 911 SC RS przygotowanym przez stajnię Prodrive.

W 1984 roku Porsche spróbowało swoich sił w Rajdzie Paryż-Dakar wystawiając modele 911 SC/RS 4x4 skrywające technikę nowego modelu 959. Już w debiucie Porsche stanęło na najwyższym stopniu podium (załoga René Metge/ Dominique Lemoyne), druga załoga (Jacky Ickx/Claude Brasseur) zajęła szóste miejsce. Rok później Porsche wystawiło już model 959, jednak start zakończył się niepowodzeniem - wszystkie trzy załogi nie ukończyły rajdu. W 1986 Porsche odbiło sobie niepowodzenia z poprzedniego roku zajmując 1 i 2 miejsce w klasyfikacji generalnej. Ponownie zwycięska była załoga Metge/Lemoyne, a na drugim stopniu podium stanęła załoga Ickx/Brasseur. Z uwagi na zlikwidowanie rajdowej Grupy B po sezonie 1986, Porsche zawiesiło program rajdowy modelu 959. W pierwszych latach XXI wieku, w narodowych rozgrywkach rajdowych w Zachodniej Europie (Niemcy, Holandia, Belgia) znów pojawiły się samochody Porsche. Były to modele 911 GT3 (996 i 997), które przypomniały kibicom rajdowym jak efektownie wygląda mocny, tylnonapędowy samochód na rajdowych OS-ach. Auta te z powodzeniem startują do dziś.

Porsche jest obecnie największym producentem aut przeznaczonych do sportu motorowego: w 2006 roku 195 sztuk, a w 2007 co najmniej 275 (7 sztuk modelu RS Spyder LMP2, 37 sztuk 911 GT3 RSR i 231 sztuk modelu GT3 Cup).

Najważniejsze osiągnięcia Porsche w sporcie motorowym:

• 8 tytułów Mistrza Świata w Wyścigach Długodystansowych
• 22 zwycięstwa w 24-godzinnym Wyścigu Daytona (1968, 1970, 1971, 1973, 1975, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1989, 1991, 1995, 2003, 2009, 2010)
• 18 zwycięstw w 12-godzinnym Wyścigu Sebring (1960, 1968, 1971, 1973, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 2008)
• 4 zwycięstwa w Rajdzie Monte Carlo (1968, 1969, 1970, 1978)
• 2 zwycięstwa w Rajdzie Paryż-Dakar (1984, 1986)
• 11 zwycięstw w wyścigu Targa Florio (1956, 1959, 1960, 1963, 1964, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1973)
• 20 tytułów Mistrza Europy w Wyścigach Górskich

Jako dostawca silników do Formuły 1 - TAG-Porsche:

• 3 tytuły Mistrza Świata Kierowców (1984, 1985, 1986)
• 2 tytuły Mistrza Świata Konstruktorów (1984, 1985)
• 25 zwycięstw w wyścigach F1 w latach (1984-1987)